ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΩΜΑ

Ένα παράθυρο στον κόσμο και ας έχει γύρω συννεφιά
αυτοί που ξέρουν ν' αγαπάνε έχουν στο βλέμμα ζεστασιά
Μες στο ασπρόμαυρο τοπίο πέτρα και χώμα το κορμί
κάτω απ' το βήμα σου μαντεύω τι χρώμα έχει η ζωή

Όσες μέρες, όσες νύχτες κι αν περάσουν από 'δω
Τόσες λέξεις, τόσες σκέψεις φυλαγμένες θα κρατώ
Τόσους μήνες, τόσα χρόνια και ακόμα σ' αγαπώ
κι είναι ώρες που ξεχνιέμαι κι όλα σου τα συγχωρώ

Όσο εσύ θα ξεμακραίνεις μες στην ασπρόμαυρη σιωπή
θ' αναρωτιέμαι πως να νιώθεις όταν σ' αγγίζει η βροχή
Κι όπως ξεπλένονται οι δρόμοι από τις μνήμες τις παλιές
άσε με 'μένα να πιστεύω πως έχουν χρώμα οι ενοχές


ΣΤΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ ΚΥΜΑΤΑ

Δες πως περνάει ο καιρός σαν μία σκέψη
Κοίτα τι μένει απ´ το φως σαν βασιλέψει
Σκέψου αμήχανη η στιγμή πριν το αντίο
Και πόσο σίγουροι γι' αυτό εμείς οι δύο

Τα πιο βαθιά μου αισθήματα
Στην άμμο σου πατήματα
Που έσβηνε το κύμα σου
Στα πιο μεγάλα κύματα
Τα πιο ωραία ποιήματα
τα έγραψα δίπλα σου

Αλλάζουν πάντα οι εποχές και προσπερνάνε
Δε με γεμίζουν οι στιγμές, με κουβαλάνε
Σκέψου σαν άνοιξη η ζωή πάντα ανθίζει
Και να πονάς σε αγνοεί και συνεχίζει


ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Μέρα γιορτινή κάθε που ήμασταν μαζί
γέλια μουσικές, όλος ο κόσμος μου εσύ
Πέρασε καιρός κι εσύ φαινόσουνα αλλιώς
έφτασε η στιγμή που άλλαξε χρώμα ο ουρανός

Δεν με συγχωρώ
θέλησα να σ' εκδικηθώ
είπα τελειώσαμε εδώ
να μην υπάρχω στη ζωή σου
Δεν με συγχωρώ
γιατί πληγώνομαι κι εγώ
θέλω να τρέξω να κρυφτώ
σε μια γωνιά μες στη ψυχή σου

Νύχτα βροχερή κι εγώ στο τζάμι μου σκυφτή
χάλασε ο καιρός, κι εγώ δεν έχω επιλογή
Ψάχνω μουσικές, πάρε τα μάτια μου και δες
όλα είναι αλλιώς, ένα τραγούδι ο χωρισμός


ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ

Δεν είσαι εδώ τις λέξεις μας να σβήσω
στο τέλος αυτό που γράψαμε και οι δυο
Δεν είσαι εδώ και πως να σε πείσω
για 'κείνα που νιώθω για 'σένα εγώ

Δεν έχω θυμό, λάθη να σου χρεώσω
ούτε εγωισμό, να αλλάξω ουρανό
Δεν έχω ενοχή για να επανορθώσω
καμιά επιλογή, μόνο να σ' αγαπώ

Αν ήσουν εδώ όλα θα τα ξεχνούσα
και αυτή η σιωπή δε θα 'κρυβε ντροπή
Αν ήσουν εδώ κι άλλο θα προσπαθούσα
για 'σένα, για 'μένα από την αρχή


ΑΣΕΛΗΝΗ ΒΡΑΔΙΑ

Διάβασα τα μυστικά μου
τα βαθιά αισθήματα μου
κι όσα σου 'χω φυλαγμένα
μια ασέληνη βραδιά
Φως μη μου τα μαρτυρήσει
ήχος μην τα ανησυχήσει
διάλεξα μια ακόμα νύχτα
να 'χει τόση ερημιά

Και αφήνω τα όνειρά μου να με πάρουν αγκαλιά
να 'χουν λόγο στην αγάπη στη ζωή, στη μοναξιά
και μου δείχνουν πάντα εσένα κάθε ασέληνη βραδιά
να μου φέρνεις το φεγγάρι και να φεύγεις μακριά

Χάνομαι στα σφάλματά σου
σ' όλα τα παράπονά σου
κι ό,τι απέμεινε από 'σένα
στο κορμί μου αναζητώ
Τις στιγμές μας ξετυλίγω
κι άλλες τόσες σου χαρίζω
να 'χεις λόγους να επιστρέφεις
πριν μακριά σου ξεχαστώ


ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ


Αυτή που ακόμα αγαπώ ποτέ δε θα την ξαναδώ
πατέρα αν ήσουνα εδώ για 'μένα θα ντρεπόσουν
Στα γόνατα παρακαλώ φωνάζω, βρίζω και απειλώ
πατέρα έγινα αυτό που κάποτε φοβόσουν

Δεν είμαι αυτός πατέρα εγώ
δεν έχω στάλα εγωισμό
έγινα ψέμα την αλήθεια της να ζήσει
δεν είμαι αυτός πατέρα εγώ
κι ούτε το λόγο μου κρατώ
είπα να φύγει και την ψάχνω να γυρίσει

Βρέχει στα μάτια μου καημός κι εγώ που ήμουν δυνατός
για 'κείνη γίνομαι δειλός φοβάμαι να πεθάνω
Γιατί για 'κείνη μόνο ζω γι' αυτήν που ακόμα αγαπώ
πατέρα να 'σουνα εδώ,τον εαυτό μου χάνω


ΚΟΙΤΑ ΠΩΣ

Σ' ένα λάθος θα σε κρύψω μέσα σ' άλλο ένα ψέμα
κι ύστερα θα προσπεράσω άλλη μια φορά
Την απόφαση που πήρα θα σφραγίσω μ' ένα τέρμα
ό,τι ένιωσα μαζεύω, πια δε σ' αφορά

Κοίτα πως σωπαίνει η αγάπη όταν φοβηθεί
κάθε δάκρυ θα στεγνώσει μέχρι την αυγή
Κοίτα πως χαράζει ο χρόνος άλλη διαδρομή
κάνει χώρο στην αγάπη να εκδικηθεί

Του έρωτά μου τα κιτάπια γράφτηκαν μόνο από 'σένα
στη φωτιά της προδοσίας τώρα τα πετώ
Τις αλήθειες της ψυχής μου τις κρατώ μόνο για 'μένα
των ονείρων μου τη φλόγα μένω να κοιτώ


ΚΑΡΔΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Πέρασες απ' τη ζωή μου 
σαν αέρας μανιασμένος
τσάκισες τον έρωτά μου 
νιώθω ακόμα προδομένος
Στο μυαλό μου ζωντανεύουν 
όλα εκείνα που πονάνε
είναι πάνω από 'μένα 
δεν μπορώ να μην θυμάμαι

Έχω μια καρδιά κομμάτια πεταμένα εδώ κι εκεί
από τα ψυχρά σου μάτια που με κόβουν σαν γυαλί
προσπαθώ να σε ξεχάσω μα πληγώθηκα πολύ
θύμωσα πολύ με 'μένα που έχω ευαίσθητη ψυχή

Έφυγες απ' τη ζωή μου 
άφησες παντού σημάδια
τα φεγγάρια μου θλιμμένα 
στ' αξημέρωτα μου βράδια
Μες στη σκέψη μου γυρίζουν 
όλα εκείνα που πονάνε
όσα έγιναν με πνίγουν 
δεν μπορώ να μην θυμάμαι


ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΨΥΧΕΣ

Περνάει ο χρόνος και αλλάζουν οι ζωές μας
μα εγώ αρνούμαι να χωρέσω στο παρόν
έχουν γεμίσει ερημιά οι γειτονιές μας
ο έρωτας μου έχει γίνει παρελθόν

Μέσα στα χρώματα της νύχτας θα χαθούμε
και ό,τι νιώσαμε θα σβήσουν οι βροχές
είναι ψυχές που καταφύγιο θα βρούνε
θα επιστρέψουνε σε άλλες αγκαλιές

Όμως οι αδέσποτες ψυχές
πονάνε πάντα μοναχές
δε μετανιώνουν, δε φοβούνται, δε θυμώνουν
Κάθονται κάπου σιωπηλές
έχουν γεμίσει με πληγές
κι όταν θυμούνται τι περάσανε βουρκώνουν
Όλες οι αδέσποτες ψυχές, πονάνε πάντα μοναχές

Κι άλλοι χειμώνες θυμωμένοι θα περάσουν
θα μένει κρύα του ονείρου μας η αυγή
παλιές αγάπες σου θα ΄'ρθουν να σε σκεπάσουν
και να γιατρέψουν του έρωτά μας την πληγή


ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Εγώ σταμάτησα τους χρόνους της ζωής μου
σε μια στιγμή που έγινε θλίψη και λυγμός
σε ένα τέλος που ζητάει απ' τη ψυχή μου
να μου θυμίζει πως δεν ήσουν αρκετός

Κι εσύ εκεί, πρώτη γραμμή
να καμαρώνεις μ' άλλη που είναι σαν εσένα
χαμογελάς και αγαπάς
με συναισθήματα που πήρες από 'μένα

Μ' από χαζό εγωισμό δε θα μιλήσω
πόσο με πλήγωσες να μάθεις δε θ' αφήσω

Εγώ ξοδεύτηκα σ' αγάπες σκονισμένες
έχοντας άλλοθι μεγάλα ιδανικά
μα οι αλήθειες μου ήταν πάντα θυμωμένες
δε μου συγχώρησαν που ζούμε χωριστά


ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ

Έναν έρωτα μετά
κι έναν κόσμο μακριά
ένας άνεμος την πόρτα μου τσακίζει
δε σωπαίνουν οι καρδιές
δε ξεχνάνε οι ψυχές
ό,τι έθαψα με δάκρυα, ανθίζει

Μα δε λυγίζω
μέχρι εδώ ήτανε στα ίδια δε γυρίζω
έχω αλλάξει χαρακτήρα τώρα πια, δε σε γνωρίζω
Και αν δακρύζω
όλα σου τα 'δωσα, απ' το μηδέν αρχίζω
από μια στάλα εγωισμό σιγά σιγά ξαναγεμίζω

Μία αλήθεια πιο πολύ
σηκώνει η αγάπη αυτή
μα ό,τι πίστευα σαν ψέμα με πονάει
Δεν έχει τέρμα η φωτιά
δε βάζει όρια η καρδιά
ό,τι δεν έσβησε, τις στάχτες μου σκορπάει

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΜΙΣΕΣ

Η αλήθεια η δική μου σ' ένα στίχο κρυμμένη
είναι πάντα θλιμμένη δεν τολμάει να ζήσει
Η δική σου η αλήθεια στα δεσμά μου χαμένη
πάντα εκτεθειμένη για όσα μου 'χει χαρίσει

Αλήθειες μισές και κάτι στιγμές
κοινά μυστικά, κρυφές διαδρομές
Γιατί με κοιτάς, γιατί δε μιλάς
γιατί δεν το λες πως δε μ' αγαπάς

Η δική μου η αλήθεια στη ματιά σου ραγίζει
πάντα πίσω γυρίζει δεν μπορεί να σ' αγγίξει
Η αλήθεια η δική σου ψάχνει λέξεις να καίνε
κάνει πράξεις να κλαίνε που όμως έχουνε λήξει


ΑΝ ΔΕ ΜΕ ΘΕΣ

Χαμένο το μυαλό μου μες στις σκέψεις
σκυμμένο το κορμί μου στη σιωπή
εσύ είχες τους δρόμους να διαλέξεις
δεν έμεινε για 'μένα επιλογή

Aν δε με θες, θα συμβιβάζομαι
με κάποιον άλλον τη ζωή μου θα μοιράζομαι
κάτι θα βρίσκω από 'σένα 
σε αυτόν να αγαπώ
κάτι θα έχει από 'σένα να εκφράζομαι
Αφού δεν θες, θα συμβιβάζομαι
με κάποιον άλλον τη ζωή μου θα μοιράζομαι
κάτι θα βρίσκω από 'σένα 
σε αυτόν να αγαπώ
κι όταν θα δίνομαι εσένα θα φαντάζομαι

Γονάτισε η ψυχή μου στα σκαλιά σου
και έμεινε εκεί ως το πρωί
δεν μπόρεσε να αγγίξει τη καρδιά σου
και γύρισε σε μένα ορφανή

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ

Τραβάει η μοίρα μια γραμμή
χαράζει ο δρόμος και συνεχίζει
ο χρόνος μια βαθιά τομή
με αγάπη και με λογική με βασανίζει

Στην αλλαγή παραπατώ
να βρω στην πτώση μια γοητεία
Τον εαυτό μου συγχωρώ 
πάντα τελειώνει ο έρωτας χωρίς αιτία

Σκέψου η αγάπη να ´ναι αληθινή
σκέψου η αλήθεια να ´ταν αρκετή
Όλα αυτά που νιώθω όταν σε σκεφτώ
με κρατάνε ακόμα ζωντανό
με κρατάνε ακόμα ζωντανό

Σαν βλέμμα αυτό το δειλινό
αίμα, φωτιά και μελαγχολία
στον θυμωμένο ουρανό
στάζει το τέλος εγωισμό και νοσταλγία

Όπως ραγίζει η σιωπή
θα σπάσει αυτούς που έμειναν μόνοι
και πριν με σώσει η αυγή
σκαλώνει η νύχτα στη στιγμή και δεν τελειώνει


ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Εγώ ανάθρεψα εγωισμούς και θύματα
έκανα δρόμους τα όρια μου να περάσω
μπλέχτηκα μέσα στης αγάπης σου τα κύματα
δεν τα κατάφερα ποτέ μου να σε φτάσω
Εγώ που αγάπησα πολύ κι όμως πληγώθηκα
έκανα πάντα δυνατά τ' αδύνατα
όσα κι αν έδωσα από καρδιάς χρεώθηκα
μα δε μετάνιωσα ποτέ για τίποτα

Εγώ για 'μένα αγαπώ 
γιατί μ' αρέσει να πονώ
γιατί μ' αρέσει τη ζωή μου να δανείζω
Εμένα η μοίρα μου γελά 
μου απλώνει πάντα δυο φτερά
και έναν κόσμο τη ψυχή μου να χαρίζω
Εγώ σωπαίνω όταν πονώ 
εγώ δεν κλαίω, τραγουδώ
κι ένα χαμόγελο φοράω όταν λυπάμαι
κι όταν με βρίσκει χειμωνιά 
μου δίνει ο ήλιος μια γωνιά
και ένα κομμάτι τ' ουρανού 
να σκεπαστώ, να μη φοβάμαι

Εγώ κατοίκησα στα ερείπια του έρωτα
και ξενυχτούσα στης ψυχής σου το σκοτάδι
σου είχα χαρίσει της καρδιάς μου τ' αφανέρωτα
όταν σε είχα αγκαλιά μου ένα βράδυ
Εγώ που αγάπησα πολύ κι όμως γελάστηκα
δε μ' ενδιαφέρει τώρα πια αν έπαιξες
να ταξιδεύω τη ψυχή μου δεν κουράστηκα
δεν την φοβάμαι τη βροχή που έφερες


ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Χρειάστηκα δυο χρώματα δυο λάθη, δυο εποχές
ξοδεύτηκα στ' ανόητα δεν είχα επιλογές
το μαύρο μου, το κόκκινο χωρίς αναστολές
την άνοιξη θα γνώριζα φθινόπωρου σιωπές

Μην κλαις, ψυχή μου εσύ δεν φταις
συγγνώμη που ταξίδευα σε λάθος διαδρομές
μην κλαις, ψυχή μου μη μου κλαις
οι άνθρωποι δεν ήθελαν να ακούσουν τι τους λες

Περπάτησα στα βάθη σου στα πιο κρυφά στενά
ξενύχτησα κοιτάζοντας το χρώμα του νοτιά
στεγνώσανε τα μάτια μου ακόμα σ' αγαπώ
δεν θα 'κανα άλλα όνειρα αν ήσουνα εδώ

ΑΓΑΠΕΣ ΜΙΣΕΣ

Περνάει ο καιρός παλιώνει στιγμές
παλιώνουν αγάπες, αγάπες μισές
φαντάσου πως θα 'μουν καρδιά και ψυχή
αν τότε αφηνόμουν σε μια στιγμή

Θα μ' έδιωχνες πάλι με λόγια σκληρά
θα χρέωνες λάθη σε 'μένα ξανά
θα μ' άφηνες μόνη γεμάτη ενοχές
ακόμα πιο μόνη και απ' όσο με θες
Θα σκότωνες ήλιους για κάθε πληγή
για κάθε χαμένη δική σου στιγμή
θα έμενα μόνη με τύψεις πολλές
ακόμα πιο μόνη και απ' όσο με θες

Περνάει ο καιρός σκεπάζει σιωπές
σκονίζονται αγάπες, αγάπες παλιές
κι εγώ ηττημένη στα μάτια σου εχθρός
μ' αν σ' είχα πιστέψει δε θα 'ταν αλλιώς


Σ' ΑΓΑΠΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Την κρατάω ακόμα την παλιά μου συνήθεια
σου εκθέτω με λέξεις τη γυμνή μου αλήθεια
Ξεφυλλίζουν οι νύχτες πιο συχνά τη ψυχή μου
έχει έρθει Σεπτέμβρης σ' έχω ακόμα μαζί μου

Σ' αγαπάω συνέχεια δε μπορώ να αλλάξω
κάτι ακόμα με κάνει να μη θέλω να πάψω
Σ' αγαπάω συνέχεια  κι είναι επιλογή μου
να μπερδεύεται η αγάπη  πάντα στην ανοχή μου

Η ζωή ταξιδεύει κι είναι άδειος ο δρόμος
κι η βροχή μου θυμίζει πως αντέχεται ο χρόνος
Όσα η άνοιξη φέρνει ο χειμώνας σκοτώνει
σαν αγκάθι η αγάπη τη ζωή μου πληγώνει

ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΛΕΙΨΕΙ

Είπα πως πίσω θα σ' αφήσω
είπα δε θα ξαναγυρίσω
κι έγινε πέτρα ο εγωισμός μου
κι όλη η αγάπη αντίπαλος μου
Τι κι αν προσπέρασα για λίγο
δε βρίσκω τρόπο να ξεφύγω
Θέλω σελίδα να γυρίσω
απ' την αρχή να ξεκινήσω

Μα μου ' χεις λείψει
ούτε εγώ δεν το περίμενα αυτό
μου έχεις λείψει
δεν έχω άλλον σαν εσένα ν' αγαπώ

Είπα τα παίρνω όλα πίσω
κι ό, τι με πλήγωσε θα σβήσω
άφησα πίσω τον θυμό μου
αγνόησα τον εαυτό μου
Τι κι αν προσπάθησα για λίγο
δεν βρίσκω τρόπο να ξεφύγω
κι όσα τραγούδια κι αν σου γράψω
δε θέλω τίποτα ν' αλλάξω

ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΣ ΓΝΩΜΗ

Μάζεψες τα πράγματά σου
μια βαλίτσα όλο λάθη
έπνιξες τα όνειρα σου, πνίγηκα κι εγώ
Ένα σπίτι αναμνήσεις
τι να πάρεις τί ν' αφήσεις
τι να πεις πως να μιλήσεις πριν το χωρισμό

Ν' άλλαζες γνώμη με μια συγγνώμη
να 'σβηνες τώρα εγωισμούς
Να 'μενες πίσω να σε γεμίσω
όρκους, θυσίες, γλυκούς καημούς

Έκρυψα το πρόσωπό μου
μη με δεις πως σε κοιτάω
μη με δεις που σ' αγαπάω κι έχω πληγωθεί
Σκούπισα τα δάκρυα μου
βιαστικά πριν να κυλήσουν
και σκεπάζω την καρδιά μου να μην ακουστεί


ΜΕ ΤΡΩΝΕ ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ

Κλείστηκα στον εαυτό μου
τα 'βαλα με το Θεό μου
τα 'βαλα με την αγάπη
είναι θύμα ή απάτη

Και μες στη νύχτα με τρώνε οι τύψεις
γιατί μου λείπεις και για όλα φταίω εγώ
Κι έχω θυμώσει πολύ μ' εμένα
που θέλω εσένα και δεν σου είπα σ' αγαπώ

Είμαι εδώ και περιμένω
ξέρω μόνο να επιμένω
ξέρω μόνο να πονάω
μάθε μου να προσπερνάω


ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ

Απ' τα δίχτυα μου έδιωξες ζωές
και απ' τις θάλασσες μου τις ακτές
αν με αδικείς, μη μου λυπηθείς
Διάλεξα ένα φως στους ουρανούς
κι έπλεξα στα χείλη δισταγμούς
αν με αγαπάς μη μου το κρατάς

Δεν θα με ξεχνάς, δεν θα με ξεχνάς
σε ίδιες σκέψεις κατοικούμε
κι είναι Γολγοθάς, είναι Γολγοθάς
οι σιωπές μας να μιλούνε

Έψαξα στον ήχο μιας πνοής
κι έλυσα το γρίφο της σιωπής
βρέχει ξαφνικά πιο μελωδικά
Μπλέχτηκαν στα κύματα φωνές
άλλαξαν τη μοίρα οι λογικές
κοίμισε με εδώ να μη νοσταλγώ


ΜΑΥΡΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Σαν ξημερώνει η ζωή μου παίρνει χρώμα
δε σε θυμάμαι κι όλα μοιάζουν μακρινά
νιώθω τη δύναμη ν' αντέξω κι άλλα ακόμα
μα σαν βραδιάζει κάτι μέσα μου ξυπνά

Μαύρα μεσάνυχτα
παλεύω με σκιές ως τα χαράματα
θυμώνω και πετάω δικά σου πράγματα
δες πως κατάντησα για σένανε εγώ
Μαύρα μεσάνυχτα
χαράζω στο κορμί μου 6 γράμματα
ματώνω και ξεσπάω πάλι σε κλάματα
δες πόσο αίμα τρέχει από ένα σ' αγαπώ

Σαν ξημερώσει νιώθω σίγουρη για 'μένα
όλα αλλάζουν η ζωή μου ξεκινά
έχω ξεχάσει ό,τι αφορά εσένα
μα σαν βραδιάσει ζω μια κόλαση ξανά


ΦΥΓΕ

Ήσουν εσύ που αποφάσισες να φύγεις
χάραξες μόνος σου δικές σου διαδρομές
και αν την αλήθεια σου δειλά μου ξετυλίγεις
εγώ γενναία καθαρίζω τις πληγές
Έρχεσαι πάλι όπως τότε στη ζωή μου
με μια αγάπη διχασμένη, μ' ενοχές
φλερτάρεις πάντα ανοιχτά την ανοχή μου
μα δεν περίσσεψαν για εμάς ανατολές

Φύγε όπως είσαι και την πόρτα κλείσε
μη μιλάς άλλο γι' αγάπη την λερώνεις
φύγε και άφησε με, φύγε ξέχασέ με
τις παλιές πληγές μου μη ξαναματώνεις

Μπορεί η καρδιά μου να διψάει για ζωή
και όσα έγιναν να θέλει να ξεχάσει
μα η λογική μου ήταν ενάντια απ' την αρχή
σ' αυτό το λάθος που είχαμ' έρωτα ονομάσει


ΠΑΝΤΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΖΕΙ

Φύλλα σκορπισμένα οι ζωές
πάντα τέτοιες νύχτες φθινοπωρινές
πότε με αέρα, πότε με βροχή
η αγάπη θα λυγίσει τέτοια εποχή

Πάντα χειμωνιάζει κι η ζωή μου αδειάζει
μήπως μ' εκδικείται ή μου μαθαίνει
Πάντα σκοτεινιάζει κι η ψυχή μου ουρλιάζει
άραγε γεννιέται ή πεθαίνει

Χώμα νοτισμένο μ' ενοχές
νύχτες ποτισμένο, αξημέρωτες
πότε σ' αγαπάω, πότε σε μισώ
πάντα από ανάγκη και εγωισμό